7 years.

dün, okuldan gelip, akşama kadar uyuyunca ve hafif bir yemek sonrası, tekrar dalınca erkenden uyandım. yeniden dalarım umarım. gerçi üzümlü krallık’ta da derin uykular içindeyim. öyle üzüldüm ki, kulaklarım bile duymuyor artık onun sesini. tamamen kendi kaleme kapadım kendimi, dev surlarla çevreledim etrafını. üzümlü hayat diye başladığımız yılın, ilk ayında, oyuncak ayıya döndüm. kaderim buymuş. dönmek istememiştim, son ana kadar mücadele etmiştim ama sahibim yine, umursamamıştı beni, üstelik bu sefer duvara fırlatıp, canımı da yakmıştı.

7 yıl. göz açıp kapayıncaya kadar geçmedi. ha oldu ha olacak derken, yaşanan her hayal kırıklığı, zamanın saatlerini, asırlara dönüştürdü.

nasıl başa çıkabildim bunca zaman, gerçekten bilmiyorum ama gerçekten çok sıkıldım, açamadığım kapıların kollarını çevirmekten.

umarım, beni kaybetmeye değecek bir sebebi vardır. bense o sebebi merak bile etmiyorum artık.

en güzel yıllarım, ağlayarak geçti.

bazı hayallerle vedalaşma zamanı şimdi…

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.