legend of istoria.

bugünün adı da, uyanamıyorum. perşembe akşamından beri, odamdan çıkmıyorum yemek almak ve tuvalete gitmek dışında. sırtımda sıcak havlu ile yatıyorum. iki dakika uyanık kalsam, üçüncü dakika uykuya dönesim geliyor. o yüzden, öğle dozunu almadım ağrı kesicinin. ek sakinleştirici ile birleşince, beni gömüyor resmen. arada bir yokla beni, solunum depresyonuna girmiş, ölmüş müyüm dedim, eşime. o kadar ağır uyuyorum. kalemde de, aynı derinlikte uyuyorum. kendimde bile değilim.

tüm ay, snowboard yapmayı düşünüyordum, eminim çarpıştığım çocuk da aynısını düşünüyordur. onunda çapraz bağları kopmuş, ameliyata alınmış hemen. benim omurgamsa, daha iyi ama hala ortada bir yerinde, çok ağrıyan bir şey var. şu an ağrıyor yine. hatta ağlıyor diyeyim.

yeni not defterim geldi. hep aynı ajandayı alıyorum ama bu yıl, özenle yazacağım. süsleyeceğim de içini.

gerçekten uyanmam gerek artık. ders çalışmalıyım. ilk test’ten çok puan alamayacağım. 100 puanı direkt kaybettim. 31 ocak günü, benim online da olsa derse girmem ve devamında o dersi çalışmam gerekiyordu. tabii ben o gün, sokaklarda, allahım yardım et diyerek bağırıyordum içimden. içimde yeri göğü yıktım. sonraki günleri hatırlamıyorum, o günler yüksek aldım sakinleştirici ama şimdi öyle o kadar almıyorum.

doktoruma dürüst oldum, yaşadıklarımı anlattım. confidential olarak. 56 tane klonopin yazmış. öyle bir haldeydim. buraya geldiğimden beri ne günlerim oldu ama 30’un üzerini hiç görmemiştim.

ders çalışamadım belki ama işe gidip geldim. servise biniyorum evden sabahları. kreşe döndüm. bebeklerime sarıldım bol bol. aslında hiç kaldırmamam gerekiyor ama içlerinden biri, size tek gülücük attığında, hipnoz olup, dediğini yaparken buluyorsunuz birden kendinizi. benim de onları kucaklamama alıştılar, gördüklerinde tırmanmak istiyorlar hemen. yüzüme gülüyorlar. aslında. bu bebekler var ya, az değil bunlar.

hayat veriyorlar ya, hayat veriyorlar. eve geldiğim an, özlemeye başlıyorum. her bebek veya çocukta, farklı bir şeyi seviyorum. aslında siz seçmiyorsunuz çocukları, çocuklar sizi seçiyor. gelip sarılıyorlar veya size bakıp, gülüyorlar. en güzel gülüş ama bleykimin. ondan sonra da abisi var. çok seviyorum. çok değerliler.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.