french part.

hiçbir güç, beni odamdan ve yatağımdan çıkaramaz şu an. tek katlı bir yerde kalıyoruz ve iguana’lar, sürekli etrafta. 4 gün burada kalıp, kalan 5 günü, başka bir yerde geçirmemiz gerek. kaldığımız yerle konuşmayı deniyoruz şu an. beğendiğim bir yer vardı. oraya gideceğim. zaten psikolojim iyi değil, ne yazık ki sakinleştirici ile bitti dün, bir de o hayvan ile uğraşamam. herkesin bir fobisi vardır, benim de sürüngenler. sanal dünyada bile, yerde giden o ince ve kıvrılan şeyi (adını yazmak bile istemiyorum) gördüğümde, dudağımda uçuk çıkıyor.

şımarıklık değil. gerçekten değil.

sabah doktorda aldım soluğu. kulağımı açtı ve damla yazdı. ağrı da gitti. antihistaminik de yazdırdım. bugün her şekilde, dinlenerek geçecek. öğle güneşi geçince, belki çıkıp biraz yürüyebilirim. gökyüzüne baka baka yürüyeceğim artık. gerçekten güzel görünüyor. avrupa’ymış gibi. kendimi orta amerika’da hissetmiyorum. avrupa’yı da çok özlemiştim.

daha iyi hissediyorum. çıldırma ve olay çıkarma evresindeydim. eşim, babası ile kavga ederek, 5 tane klonopin getirmişti. ilk günden kullandım evet ama iyi hissetmeme yardım edilmiyor. her 3 tıklama da, daha çok, daha çok kızıyorum. güya, tatilde canıma okunmayacaktı. daha gelmeden başladı.

üzümlü krallık’ta kucağında uyandım. öğretilmiş çaresizlik, öğrenilmiş çaresizlik değil sadece. ne olursa olsun gözümü açmadım ve konuşmadım. böyle yaparsan da oraya atarım diyordu kek, iyiliğin ve iyiliğim için yaparım, her zaman ceza değildi oraya atmam, ben de çok üzülüyorum şu an, bilmediğin şeyler var ama gidemezsin, birgün gideceğini ve benim buna izin vermemen gerektiğini, sen söylemiştin, vermiyorum asla da vermeyeceğim, bunu aklından çıkar, sen karşıma çıktın ve kanıma girdin, bunu da unutma…

konuşmadım. hala bilmediğim şeylerin olması diyorum sadece, kim bilir daha nelerle karşılacağım. ayrıca çok üzgünüm, bu şekilde devam edemem, başkasını sevemeyecek olabilirim ama tek başına da devam edemem. içimden gelmiyor artık. sürekli cezalandırıyorum. karşımdaki de tanrım değil…

tam 3,5 yıl dayandım bunlara ama dönecek ümidiyle. o ümit kayboldu bende…

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.