no power.

hafta içi 5 gün kreş basıp, hafta sonu da, onların doğum günlerine, vaftiz törenlerine, mezuniyet kutlamalarına gitmek. baktığım yerde uyuyorum şu an. akşam eve geliyorum, yemek ve yatış. başka hiçbir şey yok. ne yazık ki haziranım böyle. temmuzum da. hatta ağustos da. en azından eylül kesinlikle değil. fiziksel tedavime başlayabilirim, ona da hala başlamadım ama ilaçlarımı kullanıyorum…

iki gündür ise, kreş yıkılıyor. dün, warren arkadaşını çatalla, yaralamaya kalktı. bıçaklama şeklinde. iki aileyi zor ayırdık. sonra bir baktık, suçlama bize geliyor. bıçaklayanın babası, çocuğum böyle şeyler yapmaz, burada öğrendi diye üzerimize gelmeye başlıyor. şimdi ben de, ortalığı sakinleştirmeye çalıştım, tüm kardeşleri çok sevdiğim ve kardeşi slone, öğrenci olduğu ve çok üzüleceğim için ama olay çok büyüdü. dün 2-3 saat uğraştık, herkesi sakinleştirmek için. sadece çocukları düşünelim, warren’ın dosyasına yazılacak bunlar, tüm geleceğini etkileyecek, yapmayalım etmeyelim. neyse, bir şekilde hallettik.

bugün işten çıkıyorum. müdür odasında, yine warren. aynısını, aynı arkadaşına, yapmış. dedim, ben bu sefer gidiyorum, gücüm kalmadı.

gerçekten de yok.

harika bir şey duydum bugün. lucas, ikiler sınıfında, aile duvarını süslüyormuş. annesi, babasından sonra en sevdiği kişi sorulmuş. çocukkalpli demiş. kardeşi blake’i ve köpeğini unutmuş. havaya zıplayarak oley, dedim. blake ile sürekli beraberim ama lucas ile sadece 15 dakika geçirebiliyorum gün içinde. o 15 dakika da, o sevgiyi verebilmişim…

ne mutlu bana.

eskisi kadar çok blog yazmayabilirim, çünkü ne yazsam, benim için hapsedilme ile bitiyor. bunu da, bu dünyadaki en sevdiğim insanlardan biri yapıyor. yani neden yazayım, delirdim mi ben? en az 3 yıl hapis kalıyorum.

elimden artık, hiçbir şey gelmez. 3,5 yıl gece gündüz. uğraştım. olmadı. hiçbir şey, değişmedi. gücüm kalmadı…

hiç sevmediğim bir teoman şarkısı anlatıyor, şu an beni. gerçi sevdiğim sözleri, şebnem ferah söylüyor..

‘Ben kesilene kadar yüzdüm
Ama görünmeyince karan
Bıraktım kendimi attım bir taş gibi
Yanmıştı çizilmişti ama
Seyrettim ağlayarak sabredip
Çok sevdiğim bir filmi…’

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.