hardest week is over.

bugün eve girişim, uzun bir tatilden sonra evimin beni karşılaması gibiydi. öldüğüm, yorulduğum, korktuğum hafta bitti. geçen hafta sonu, dinlemediğim için, çok zor geçeceğini düşünüyordum. geçti de aslında. dün, dinlendim eve gelip, bugün de erken çıktım. bir de hafta sonu var. enerjimi yeniden kazanacağım. hala gitmem gereken, 1 mezuniyet, 1 doğum günü, 1 vaftiz var ama hiçbirinde, 1 saatten fazla kalmam.

bugün güzeldi. blake ile oynadım tüm gün ama 3 arkadaşını da ısırmayı başardı. kaza raporu doldururken bile, başkalarını ısırmayı denedi. abisi de biter. hala kreşin, en sevimli çocuğu. hala tüm gözler üzerinde.

bugün, benim de gözler üzerimdeydi. dün, eve giderken, iyi görünmüyordun, dediler. ventolin her zaman kullanmam ama kullandıktan sonra genelde uyuşurum. ciğerler birden açılınca, tuhaf bir rahatlama ve kas gevşemesi hissi gelir. uyku yapmaz bu durum ama refleksleri etkiler. o yüzden gönderildim ve geri çağrılmadım zaten.

üzümlü kek, ne olursa olsun üzümlü kek olduğunu hatırlatmayı deniyor bugünlerde. to do list’i açık açık yeniden istiyor. ben de istiyorum ama vakit bulamıyorum uyumak için, olsa zaten uyuyacağım. akşamları ders de çalışıyorum artık. fast track olarak bitireceğim child development associate sertifikamı. yani, bilindiği üzeri, okulda bile zorlandım. buna başıma gelen, beklenmedik olaylar da neden oldu ama bizim hayatımız böyle üzümlü kekle. ne zaman, hangi kötü sürprizle karşıma çıkacağı belli değil. ben hayatımın, en acı ve rezil tecrübesini yaşadım o akşam ve ertesi gün.

kolay değil. canıma kıysam, kimse neden diye soramazdı. kıymamak için, kendimi harcadım ek sakinleştiricilerle yine. sonra da kalbim durdu, bırakınca. bunlar hep onarılması gereken şeylerdi.

hiç biri onarılmadı. onarılacağını da sanmam. artık, yarınlara dair inancım 0.

hayattan zevk almaya çalışıyorum. her zaman olmuyor ama blake ile olan, her anım, yardım ediyor. o çocuğun gülüşü, kalbime doluyor.

keşke başkasının da gülüşü, kalbime dolsaydı. giderek siliniyor yüzü. sesi. her şeyi. rüyalarımdaki görüntü de, ses de, geçmişe ait. geçmişe yaptığım zaman yolculukları, zaten geçmişe ait.

bunu bir türlü anlayamıyor.

çok uzun zaman oldu. çok uzun…

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.