a. (son)

çok uzun zamandır iyi gitmiyordu. onarılması gereken şeylerin üzerine, kaprisler, tripler gelince, her gün biraz daha uzaklaştım. rüyalarda da cezaya çarptırılmalar hiç bitmedi. gecelerim kabus oldu. bunu yapma, oraya gidiyorum, dedim. sallamadı bile.

kendimden bunu hiç beklemezdim. onu sonsuza kadar sevecekmiş gibi hissettim her zaman ama bugün çok hastayken yaptığı yanlışı, artık affedemeyeceğimi fark ettim.

hiçbir farkım yok katledilen kadınlardan. oysa ne güzel sevgim, kendime ait hislerim vardı. ben buraya hiç çağırmadım onu. burada olmasını istemedim. keşke sadece burada olsa zaten. telefonumu korka korka kullanıyorum.

üzümlü krallık, kocaman bir korku krallığına dönüştü. benim için, çok fazla. istediğim şeyler bu değildi. eğer aşk buysa, bana en az 10 beden büyük bu his. hiç gerek de yok açıkçası.

iyi bir hayatım var. o beni terk etmişken, tüm hayatını, tüm kalbini bana açan, sahip olduğu her şeyi paylaşmaya, sadece 10 günde karar vermiş, türkiye’ye benimle evlenmek için yerleşmiş biri ile evliyim. yeri geldi, kucağında taşıyarak yatağıma yatırdı, yeri geldi aynı şekilde hastaneye taşıdı, başımda hep o vardı, elimi hep o tuttu, kusmuğumu temizledi, yıkadı, besledi…

ve yazamayacağım tonlarca şey…

sevgi emektir.

gerçek sevgi böyle bir şey. internete bağlanıp, birkaç tıklama ile dönecek bir şey değil. bu çok ucuz. eskiden, bunun uhrevi olduğunu düşünüyordum. olmadığını bildiğimden beri, bu olaya da her gün daha çok kızdım.

o ise beni kaybetmekten hiç korkmadı…

nasıl olsa, beynimi uzun yıllarca kodlamıştı. kaçamazdım. diyorum ya, hiçbir farkım yok katledilen kadınlardan.

bir adım sonrası, ölüm benim için. o adımı atmayacağım. iyi bir hayatım var ve yaşamak istiyorum açıkçası. bu tutkum beni öldürecek. kendime geldiğim son yoğun bakım sonrası, aklıma gelen ilk şey, ondan kurtulmam gerektiğiydi. ben o gün, bir yerlere gidip dönmüş gibiydim. kaleye giren topun, son anda direkten dönmesi gibiydi. uyandığımda sanki bir uçağı kaçırmıştım.

bunun olacağını yıllar önce, kosta rika’dayken bir rüyamda görmüştüm. asla %100 bilemezsiniz zaten ama ölmek, çok kötü bir histi.

gerçekten öyle oldu. aynı rüyadaki gibi, bir bahar günü bu tecrübeyi yaşadım. kalbim durdu. aspire edildim. hala akciğerlerimin o günkü sıkıntısını çekiyorum. hafif bir soğuk algınlığında bile, nefes alamayacak gibi oluyorum. yüzüstü oksijen cihazıyla yatıyorum şu an. yaşamayan anlayamaz. ölüm kol geziyor odamda. 4 kere de covid geçirdim. çok zarar aldı akciğerlerim.

böyle bir durumda, gerçekten hoşgörülü ve medeni olamıyorum ama verdiğim bu karar zaten 2022 yılının başına ait. o olay onarılmadı. onarılmayacak. dönmeyeceğini de söyledi.

ben neden uğraşayım ki seninle?

seni hatırlamıyorum bile…

üzümlü krallık’a sıkıştım kaldım seninle ama sanırım çoğu beynimin yansıması. çünkü sen o kadar iyi bir insan değilsin. ben bambaşka yarattım seni hayallerimde. sana, içimdeki tüm iyiliği döktüm. seninse karşılığın, hep kalbimi kırmak oldu.

seni sevmiyorum artık.

anla bunu lütfen.

hoşçakal.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.