oğluşlarım.

ya uyuyarak, ya ders çalışarak geçiyor zamanım. çoktan seçmeli bir sınava hazırlanmıyorum. verbal ve tek cevaplı olacak. isimleri karıştırabiliyorum. üniversitede çalıştığım gibi, son 3 gün, defalarca yazarak çalışacağım.

detroit’te de zaman geçirmek istiyorum. tabi güvenli yerlerinde. henüz kalacağım otele bakmadım ama 3 günlük paid time off iznim var. dün güzel bir gündü kreşte. sabahtan akşama kadar blake’i mıncıkladım. lucas’ı gıdıkladım. william da vardı. ne yazık ki simon man hastaydı. bir an bacağımdan ayrılmadı beni kucağına al diye.

oğluşlarım. öyle çok derdi unutturuyorlar ki, canlarım benim.

tekrarlanan davranışlar, alışkanlıklara dönüşür. bir süredir, üzümlü krallık’ta oyuncak ayısına sarılmış bir kızla uyuyorum. sadece uyuyoruz, tek kelime konuşmuyoruz ama gelmedin diye sayıklıyorum bazen, o da bunu duyuyor.

odamız, mavi beyaz çizgili ve hemnes day bed’den oluşuyor. şu an evimde de aynı yeri yapmak üzereyim. sık sık orada yatıp, bu alışkanlığı iyice derinleştireceğime eminim.

bugünlere, sevileceğim, görüşeceğim, umuduyla geldim. bunun olmadığı yerde, her şey anlamsız geliyor. kimse ne bloğumu okumak zorunda, ne de hayatımı takip etmek. fotoğraflarına bile bakmıyorum uzun zamandır. hep aynı şeyler zaten, sıkıcı geliyor.

eski aşık değilim. zaten hiç olmamalıydım. arkadaşıma kavuşacağım diye başlayan bir süreç, blog sayesinde beni nerelere getirdi. başıma neler geldi. mutlaka unutacağım olanları ama yapan kişi hep pişman kalacak…

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.