another nightmare before christmas.

ilk karda hasta oldum. şu an sürünerek çalışıyorum. sabah başağrısı ile erkenden uyandım. uykumu hiç alamadım. sabaha kadar da kabus gördüm. tüm kabuslarımı sırasıyla gördüm.

neyse ki betty var…

bu küçücük şey, öyle yaramaz bir bebek ki… her zaman rafların üzerine çıkıp, karşı odadaki abisine bakmak istiyor. kaleci gibi 2 kere atlatıp düşürken tuttum. 1 yaşına bastı. toddler’a gitmeli en kısa zamanda…

akşama süper kavga var. eşimle hiç görüşemiyoruz. hafta içi çalışıp, hafta sonu uyuyorum. bu kadar çalışamazsın, 3,5 güne indir şunu deliriyorum diye bağırıyor. sonra olayı, sen bebek mi istiyorsun, bunu yapmamız imkansıza bağlıyor. içimden, paramız var, evlat edinebiliriz demek geliyor ama diyemiyorum. kendine güvenmiyor, hiçbir şekilde baba olamam diyor. kuşlar öldükten sonra kedi alacağım artık.

çok yalnız ve mutsuzum. hep de öyle kalacağım. yatağımda benimle uyuyacak bir şeye ihtiyacım var. oyuncaklar yetmiyor artık.

günün devamında ise dayak yedim…

her gün, güvenlik amaçlı toddler sınıfına dahil oluyorum. bu sevdiğim bir şey, çünkü ilk bebeklerimin tamamı orada. kapıya adım attığım gibi 5-6 bebek üzerime koşuyor. ilki de blake. her şeyin, beni bulması diyorum sadece. sam sistemden, maddy, shelby ve benim toddler sınıfında olduğunu görüyor. o sırada kovulmuş durumda. maddy’i dövmek için geliyor. ben de, yerdeyim, çocuklara kitap okuyorum. shelby diaper değiştiyor. maddy de öğle yemeği için masaları hazırlıyor. maddy kapıya yakın.

sam birden giriyor içeri. olay tam karşımda oluyor. maddy’e öyle bir vuruyor ki, maddy direkt düşüyor. kafasını duvara vuruyor ve bayılıyor. bize doğru yöneldiğinde ise, bebeklere doğru geldiğinden, shelby ve ben koşuyoruz durdurmak için. shelby yardım diye bağırıyor. yardım gelene kadar sadece 10 saniyelik süreçte ikimiz de dayak yiyoruz. beni boğazımdan tutup, tokatlıyor. shelby’i de tehlikeli bir şekilde itiyor. yardım diye bağırıyorum yeniden. karşı sınıfın öğretmeni geliyor. bebekler tehlikede. bebek sınıfı olduğunu biliyor. kendi çocuklarını diğer öğretmenle bırakıyor ama yasak bu da normalde, öğretmen kendi çocuklarını da terk edemez. o cüsseli, durduruyor sam’i. maddy’e dönüyorum. baygın, burnu ve alnı kanıyor. ilk kaldırıyorum ama sonra kabuslarımı hatırlıyorum. bağırarak ağlamaya başlıyorum. bırakıyorum maddy’i. o sırada yönetim de ulaşmış durumda. sanırım bu yaşananların hepsi 30 saniyede oluyor.

bebekler ağlıyorlar…

sonra sınıfı tahliye ediyoruz, cam kırıldı bahanesi ile, çocukların hepsini eve gönderiyoruz. polis geliyor. sam tutuklanıyor. shelby de canınız cehenneme diyip, 1 saniye bile kaybetmeden kaçıyor. eve gitmek, saatlerce ağlamak istiyorum ama olay ciddi olduğundan ve maddy’nin durumu kritik olduğundan, bir türlü gidemiyorum. uyandığı haberini almam gerek. sonra kendime geleyim de, durumu eşime anlatmayayım, çocuklar severken de çizebiliyorlar, düştüm de diyebilirim diye akşam saatini beklemeye başlıyorum.

5 gibi haber geliyor, hastanede gözünü açtı, burnu ve kaşı patlamış. o nasıl bir yumruk atmaktır. ölüyordu maddy. güya sam’e ben vuracaktım. 200 kilo kişiye, sinek ısırığı gibi gelirdi ve beni de öldürürdü. çok ciddi psikolojik sorunları varmış. ama ders olsun ona da, birisinin kuyusunu kazdığında, neler olabileceğini tecrübe etmiş oldu.

benim dayak yemem alakasız oldu sadece. şu an, paddington gibi hissedip, ağlıyorum. bir de maddy’nin başında ağlamam, kaderin tuhaf bir tesadüfü oldu. hem kabusum açısından hem de yine arkasını kollamam açısından. bunu 1 yıl önce, başka bir kavgada daha yapmıştım.

ne olacağını bilmiyorum ama hem duygusal hem fiziksel olarak, çok hasar aldım. sırtım özellikle, çok acıyor, beton zemine düştüğüm için. hastaydım da.

eşim evde yok, gelince uyuma numarası yapacağım ama ilaçla bile uyuyamayabilirim. çok fazla geldi bugün bana.

ailelerden biri, o sırada kamera görüntülerine bakıyorsa. haber yayılır. hepsi birbiri ile, benim doğum günlerimde arkadaş oldular. o sınıftaki tüm bebeklerimi kaybedebilirim.

yetmezmiş gibi, bir de, dün instagram’da paylaştığım bu hemnes daybed’i, hamile olduğum için, bebek yatağı,

sandılar.

inanılmaz…

gerçekten inanılmaz…

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.