nothing to do.

blog yazmak çok sevdiğim bir şey. 2023 yılı sonunda ise, kesinlikle veda edip, başka bir blog açacağım. şu an kurumsal bloğa geçmiş durumdayım. dolu dolu yazmak ve videolamak istiyorum, arşive kaldırmadan önce. yani şu an, bloğu kapatma gibi bir durum, söz konusu bile olamaz.

2022 yılının başından beri, bir hikayemiz zaten yok üzümlü kek ile, çünkü gerçek hayatta üzümlü kek, burada yazılan her şeyin, çocuk kalpli’nin hastalığı olduğunu söyledi. dahası, rezil edilip, dalga da geçildi. bu yüzden hikaye bu şekilde noktalandı ki bu anasayfadaki üzümlü krallık sayfasında zaten yazmaktadır.

Bir zamanlar, sadece rüyalarla ulaşılabilen, zamanın çok ötesinde bir boyutta, bir krallık kurmuştu Çocuk Kalpli ve Üzümlü Kek. Oraya, sadece uykuya dalınca gidiyorlardı. Üzümlü Kekin aksine, Çocuk Kalpli, uyandığında da, Üzümlü Krallık’ı hatırlıyor, gerçek hayatta Üzümlü Kek’e bunu anlatmaya çalışıyordu. Beraber, öyle güzel hayalleri, hazineleri, gülüşleri vardı ki, Çocuk Kalpli gerçek hayatta da bunlar olsun, istiyordu. Umutlar doğdu bazen, sonra hepsi hayal kırıklığı ile bitti. Her defasında, daha çok yaralandı Çocuk Kalpli. Üzümlü Kek, birgün gerçek hayatta, bunların gerçekle alakası olmadığını söyledi ve onu son kez kırdı.

Çocuk Kalpli, yemin etmişti sonsuza dek, Üzümlü Krallık’taki kalbinde uyuyacağına dair.

Şimdi orada uyuyor.

2022 yılında, sadece iki eskiye dönük an oldu. biri çocuk bayramı diğeri ise üzümlü kek’in doğum günüydü. her zamanki gibi hüzünle sonuçlandı. birkaç gel çağrısına da cevap gelmedi. zaten hiç gelmemişti. bu da çok sürpriz olmadı.

şubat ayından beri ise, üzümlü krallık’ta uyuyorum, klonopin kullandığım için. yani sakladığım, yazmadığım, çok özel yerleri yok. o da yanımda uyuyor ama kalbinde öldüm. söz verdiğim gibi ordayım.

ama şu unutuluyor. ben, zaman yolculuğu yapıp, gerçek zamanlara da gidebiliyorum. bildiğim ama bilmek istemediğim bir sürü şey var. emin değilim ama kalbimin en derin köşelerinden, evet bu doğru sinyali alıyorum bazen. lakin şu saatten sonra önemli mi? hayır değil.

ne olduysa oldu, sonu gelsin sadece artık. bir daha hiç konuşulmayayım mesela.

çooook uzun zaman geçti. karşımda, hiç tanımadığım biri var. bulunduğu coğrafyayı da suçlayamıyorum çünkü çok uzun zaman önce başlamış bu kodlamalar. bu sahip olma isteği, çok önceden başlamış.

bir insan, evrenden bir şeyi bu kadar isteyip, ona neden kötü davranır, ne kendime ne de başkalarına açıklayabiliyorum. insanların açıklamaları var. hepsinden nefret ediyorum o açıklamaların. unutmak da, bu noktada daha iyi hissediyor. daha çok unutmak istememe neden oluyor.

hayata, onun için geldiğime inanmıştım. hala da öyle düşünüyorum ama bazen olmuyor demek ki, her türlü imkan varken, yan yana olmak bile başarılamıyor. herkesin hayatında, olmasını istediği ve olmadığı şeyler var. herkes bir yerden kanıyor. jamie de, mesajıma cevap vermedi mesela. bense, 2 haftadır, oğlunun ısırığının morartısı ile dolaşıyorum. nasıl seviyorum çocuklarını ama istemiyor. istemeyebilir. elimden hiçbir şey gelmez. onun çocukları.

hayat herkesin, her istediğinin olduğu bir yer, değil.

yani olmayabilir. sorun değil.

ben artık bunları söyleyebiliyorum. tedavi görüyorum ve ilerleme var. silüet de siliniyor gözümde. zaten karşı taraf da, buna yıllarca yardım etti, ben fotoğraf çalıp, biriktirerek ayakta tutmaya çalıştım onu zihnimde. sonra birgün durdum ve kendime dedim ki:

ne münasebet. bir insan özelini, benimle paylaşmıyorsa, ben neden uğraşayım.

bunu söylemek 1-2 yıl önceye kadar zordu. şu an çok basit ama ben istemesem bile, karşıma çıkabiliyor. elizabet diye, yıllar önce eğitim verdiğim bir kız, onunla arkadaş olmuş yaşadığı şehirde. dünya küçük. bunu da düşündüğümde, avrupa’ya kadar rezil oldum diyebiliyorum aslında. kesin ona da söylemiştir.

aslında bunun da bir önemi yok.

annem bu gelişinde, beni aslında çok iyi gördü. tamamen alışmış, tamamen hakim olmuş, buradan biri olmuşsun, dedi. o yönde, inanılmaz ilerleme gördü ki, bu noktada amerikan vatandaşı olmamın bir önemi de kalmadı. yarın kutlayacağız ama zaten öyleydim. zaten burada, çoktan bir hayat kurmuş, bir parçası olmuştum.

pandemi zamanı, güzel zamanlardı aslında. bir şeyi hakkı ile sevmenin ve bunun izlendiğinin bilmemenin, beni, şu an iyi hissettirdiğini de söylemem gerekir. yani geriye dönüp, elimden gelebilecek her şeyi yaptım ve hakkı ile sevildi, kendisi istemedi ve sonlandırdım, diyebiliyorum.

2023 yılı. benim için, gerçekten çok önemli. yıllarca mutsuzdum. artık iyi şeyler olsun istiyorum. hiç beklenmedik küçük şeyler, beni çok mutlu etsin diye dua ediyorum.

çocukluğuma ve çocuksu duygularıma, tamamen geri döndüğüm içinse, çok mutluyum.

ben buyum, hep buydum, başkası değil.

elimden artık hiçbir şey gelmez.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.