last day of kindergarten.

tüm günüm, sınıf sınıf ağlayarak geçti. iş hayatımın en zor günüydü. en çok bebeklere elveda demek zormuş. blake ile dans ederek ayrıldım. gözyaşlarımı oyun sanıyordu ve gittiğimi bilmiyordu. habersizdi. kalbini kırıyordum ama bilmiyordu.

sabah ilk onları gördüm wesley ile zaten. kafamda kurmuşum bir şeyleri. wesley de sarıldı bana. birbirimize teşekkür edip durduk. o sinsi bakışların ne olduğunu da anladım sonunda. bir şeyler oluyordu ve benim ayrılmam, akıllarda şu soruyu oluşturmuştu: çocuk kalpli, bu çocukları bazen bizden bile çok seviyor, nasıl bırakıyor bu kurumu, kesin bir şeyler yanlış diye düşünmüşlerdi.

çok hüzünlü bir gündü. hiç beklemediğim çocuklar, belime sırtıma yapıştılar gitme diye. infant 2 odasında başlayan maceram, aynı odada bitti. 103 numaralı oda.

her şey açıktı. herkese sarıldım ama maddy’e iyi şanslar diledim sadece. buna gerçekten ihtiyacı olacak. hakkında bilgi toplanıyor şu an. koruyan olur mu bilmem. ben yine korurdum ama mevzu bahis, bebeklerimdi. onları onun eline bırakmak, zaten istemiyordum. kendi gibi kötü insan yapacak çocukları, tüm gün azarlayıp, onlara gülmüyor. yanlış yerde çalışıyor. çoktan gitmeliydi. ashley getirdi kurumu bugünlere. sam olayı varken, bir de bu çıktı. kurum lisansı kaybedebilir. child protection service kırmızı bayrağı zaten kaldırmıştı.

ama bunlar artık beni ilgilendirmiyor. noel oyuncaklarımla oynayacağım her gün. her gün başka birini açacağım. bugünün talihlisi bu.

şu anda noel ağacımın yanında, yatırılabilir koltuğumu açtım yatıyorum. hep bunu hayal etmiştim. cuma günü gelip, noel ağacımın yanında uyumayı.

işim tam 3.05’te bitti bugün. 1,3 yıl çalıştığım şirketten tam o sırada ayrıldım. psikolojik sorunlarım olmasa, bu rakamlarla ilgili çok şey anlatacağım ama ne yazık ki deli saçması olarak anılacak. belki de deli olmanın bir avantajı, uyuyarak elde edilmiş tecrübeler bunlar. sakinleşmek için kullanılan ilaçlar, bu birikime sahip olmama neden oldular.

zaman yolculuğu yapıyorum, gerçek anlara gidiyorum, zaman sarmalının ötesinde başka bir boyutta yaşıyorum desem. sanırım annem bile inanmaz.

sanırım açıklamaya gerek yok o yüzden.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.