comfort zone.

noel ağacımın dalları, kopmaya ve iğneleri dökülmeye başladı. üzerindeki ayıcıkları taşıyamıyorlar artık. 1-2 hafta daha ömrü kaldığından, tüm hafta sonu burada uyudum. hala da yanında yatıyorum. kalkasım yok buradan.

uyanıksam, netflix veya video oyunu açıyorum. günlerim, yaslanabilir kanepemde, üzerimde ağır battaniye ile huzur içinde, geçiyor. mekan edindim burayı üst katta, iki yatağım daha olmasına rağmen.

her zaman derler ya, evde uyuyabileceğiniz en iyi yer, kanepenizdir diye. doğruymuş sanırım.

iş görüşmeleriyle geçecek bir hafta olacak, bugün 3 yerden mail bekliyordum aslında ama hala yavaştan almak şubat’ın sonlarına doğru başlamak istiyorum zaten. biri mühendislik, diğeri kreş, sonuncu da sosyal yardım. şu an görüştüklerim bunlar. kısa süre için mühendislik istiyorum sanırım.

lakin enkaz gibiyim. daha yerimden kalkamıyorum.

daha önce de böyle zamanlarım oldu. hiçkimse ile konuşup, görüşmediğim, hiçbir şey yapmadığım, hiçbir şeyin umrumda olmadığı günlerim çok oldu. hepsi geçip, gitti. bu da geçecektir.

kreş konusunda hala üzgünüm. biraz daha zaman geçince, biliyorum çok daha güzel bakabileceğim tüm anılarıma. kötü kişiler aklımda kalmayacak.

biraz daha battaniyenin altına sığınırsam, kötü hiçbir şey aklımda kalmayacak.

konfor alanımın hepten içindeyim şu an.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.